Wurgsteek

Maak je geen zorgen, ik ga het niet hebben over wurgen, martelen of andere moordlustigheden.

Nee, de wurgsteek is een knoop die gebruikt wordt in de scheepvaart. Deze gebruik je om een lijn aan een paal vast te maken en zoals je uit de naam kan opmaken, is de knoop heel sterk.

Knopen hebben ook een symbolische betekenis. In de mythologie is er een verhaal dat de man die de Gordiaanse knoop kon ontwarren, de heerschappij over de hele wereld zou krijgen. Natuurlijk lukte dit niet en loste Alexander de Grote het op met zijn zwaard, vandaar de "knoop doorhakken".

Maar sommige knopen kun je niet zomaar met een zwaard doorhakken. Ja nou oké het kan wel, maar dan kun je het touw nooit meer gebruiken. Wat zeg ik nu weer allemaal voor vaags. Ik heb het eigenlijk een beetje over mezelf. En ik vind het lastig om het zo op te schrijven en te verwoorden. Want eigenlijk weet ik zelf ook niet zo goed wat voor een knoop het nou is. Maar een strakke is het wel, daarom vond ik wurgsteek wel een mooie metafoor. Want soms voelt het alsof ik door mijn gedachten en door prikkels buitenaf gewurgd wordt, dat een stem in mijn hoofd mij dingen verteld waardoor ik niet meer weet wat ik moet doen. Hij benauwd me, knijpt mijn luchtpijp dicht, duwt me in een hoekje. Niet altijd, soms is hij (ik weet eigenlijk niet of de stem van Venus of Mars komt) vrij en laat ie me met rust. Dan ben ik vrolijk, denk ik alleen aan de zon en fluitende vogels. Dan is alles oké en kan ik alles aan, maakt het me niet uit en is mijn geduld oneindig. 

Maar wanneer de stem weer achter zijn werkbank kruipt, zijn alle bloemen dor, de mensen kijken nors en zijn kritischer dan normaal. Elke prikkel, elke blik van een vreemde kan bij mij al binnenkomen als een aanval. Een aanval die de stem in mijn hoofd vormt. Want er zijn helemaal geen aanvallen, die zijn fictie, nep en bovenal onnodig. Ze zijn er niet echt, waarom voelt het dan wel zo? Ik ben gespannen, weet niet wat ik wil. Zeg ik wit, doe ik zwart. Dan kan ik alleen maar in mijn eentje zijn, me afsluiten van die prikkels, luisteren naar piano muziek. Eigenlijk moet ik dan ook mijn laptop en telefoon weg doen, maar we zijn een technologisch afhankelijke generatie, dus nee dat lukt me niet. Maar dan zie ik weer beelden voorbij komen van knappe modelletjes in knappe jurkjes met knappe schoentjes. Dan ga ik mijzelf vergelijken en zak ik alleen nog maar dieper in het moeras van zelfmedelijden. Ik zoek naar aanleidingen van dit stomme en volstrekt onnodige gedrag. Ik maak me alleen maar druk over zaken waar ik niks aan kan doen, dus waarom zou je je dan druk maken?

Ik ben al zo vaak tot die conclusie gekomen en toch blijft de stem terug komen. Ik zit in de knoop, misschien wel een wurgsteek, die vast is gemaakt aan de paal die mijn ziel heet. Shit is het, dikke shit, die misschien is opgeruimd moet worden. En dat kan maar 1 iemand doen, dat ben ik zelf en ja dat kost tijd. Maar gelukkig heb ik die en ik heb lieve mensen om me heen, die klaar staan in zonnige en regenachtige tijden. En daar ben ik heel dankbaar voor. En ik denk dat ik al een eerste stap heb gezet, door dit zo op te schrijven, door te kijken waarom (niet dat die vraag beantwoord is, maar je moet wel eerst een vraag stellen voor deze beantwoord kan worden) en door te beseffen dat er geen reden voor is. En het is ook een zelfreflectie, zoeken naar jezelf en begrijpen. Het zou ook wel een beetje gek zijn, dat een meisje van 17 alles al onder controle heeft. Dan kan je net zo goed stoppen met je leven, want dan hoef je toch niks meer te ontdekken. Dus leef ik mijn leven zoals een 17 jarige dat hoort te doen. Nee oké grapje, tuurlijk doe ik niet hoe het hoort, want dat is niet hoe ik ben. Ik doe het op mijn eigen manier, dat is hoe ik het doe.

Zo'n dag

De dag begon rond half 5. Een stekende pijn in mijn buik maakte me wakker. Eerst wilde dat nog niet zo tot me door dringen, daar was ik nog te slaperig voor. Na bij gekomen te zijn van het feit dat ik op zaterdag ochtend al om half 5 wakker lag, kwam er een koude rilling over me heen. Maar tegelijker tijd was ik ontzettend aan het zweten, het benauwde me allemaal en ik kon me niet zo goed focussen op wat nou het beste voor me zou zijn op dat moment. De steken in mijn buik leken niet minder te worden, in tegendeel zelfs. Dus ik ging maar het gebruikelijke doen als ik wakker wordt. Ik kroop m’n bed uit, ondersteboven, achterstevoren, ik weet het niet meer precies. Normaal ging het in ieder geval niet. Langzaam sloop ik de trap af, de laatste treden over slaan, want die maakt het geluid van een brekende dikke tak. Dan zou het hele huis wakker worden, wanneer ik die trede niet over zou slaan. Normaal maak ik me daar niet zo’n zorgen over, maar om half 5 ‘s ochtends vind ik dat toch een ander verhaal. Ik liep de badkamer binnen, licht aan, AU verdomme dat is fel. Normaal gesproken wordt de buikpijn minder als ik even geplast heb (ja ik heb er de laatste tijd veel last van), dat de druk van de blaas wordt gehaald. Maar dat was vandaag niet zo.

Ik kroop weer terug in mijn bed. Er stonden geen activiteiten om half 5 op de planning. Maar slapen wilde ook niet lukken. Naast mij lag nog een boek op mij te wachten, waarvan nog maar drie pagina’s gelezen hoefde te worden. En het gevoel dat over je heen stroomt wanneer je de laatste regels, de laatste letters van je boek gelezen hebt en je hem dicht kan slaan. Geweldig. Soms een overwinning, wanneer het boek een pittige was. Soms een teleurstelling, wanneer er geen eind aan had mogen komen. Ik zie lezen als een investering van mijn kennis, klinkt suf en super mega volwassen en wijs. Maar echt, bij elke letter die ik lees, die ik mijn hersenen binnen laat via mijn netvliezen, voel ik me intelligenter. Het kwik van mijn intelligentie gehalte stijgt. Vooral boeken waar je jezelf in kan vinden, dat je jezelf kan vergelijken met de (hoofd)personage. Dat is zo mooi en leerzaam. Maar goed, dat was niet helemaal het geval bij mijn laatste boek, daarom was ik blij dat ik hem uit had. Op naar het volgende avontuur.

De tijd loopt ondertussen gewoon verder en het was alweer 5 uur. Ik kon nog steeds niet helemaal in slaap komen, mentaal dan, fysiek werd er geschreeuwd om nog wat rust. Ogen dicht en hoofd leeg maken. Om mijn gedachten stil te laten zijn, luister ik graag muziek, dan focus ik me op de noten, klanken en woorden die er gezongen worden. Maar ook het geluid van de regen dat tikt tegen mijn ruit vind ik een van de meest doordringende en ontspannende geluiden. Jammer genoeg kan je het niet op commando laten regen. Geprezen zijn wij, met mobiele telefoons, waar je dat soort geluiden ook gewoon uit kan laten komen. Thanks Spotify.

Schrik niet, maar om 07.00 werd ik weer wakker. Dit is eigenlijk normaal, want ik ben een teleurstelling in uitslapen. Eigenlijk gewoon hopeloos. Doordat doordeweeks het wekkertje om 6 uur al kraait, is er een wekker in mijn hoofd die in het weekend ook rond dat tijdstip af gaat. Als iemand weet hoe die weekend wekker uitgezet kan worden, ik hoor het graag!

Ik voelde me niet moe ofzo, de buikpijn was heel erg verminderd en mijn hoofdtemperatuur voelde ook weer redelijk normaal. Ik ben opgestaan, met goede moed om even de conditie te testen. Muziek in en het bos in, even een half uur rennen alsof er een kudde gnoes achter je aan komt. Toen ik weer thuis heb ik even wat rust gepakt want daarna stond een klasje body balance op de planning in de sportschool. Een combinatie van yoga, pilates en nog wat van die zweverige dingen. Voor een strakker lichaam, betere houding, gecontroleerde ademhaling en bla bla. En aan het eind doen we dan nog een soort lig oefening, alleen liggen, rustige muziek en even de gedachten bij wat je gelukkig maakt. Mijn lichaam ging toen zo in een rust stand, dat ik bij thuiskomt niks meer wilde doen. Nergens puf voor en de buikpijn kwam ook weer terug. Heel gek. Dat was eigenlijk de rest van de dag zo. Ik voelde me zo belabberd dat ik zelfs niet ben gaan werken. En de volgende ochtend? Voelde ik me gewoon weer prima. Gelukkig maar.

Het benoemen

Bij de geboorte van deze blog moest ik het een naam geven. Om eerlijk te zijn weet ik niet meer wat de allereerste titel was. In de tijd dat de blog online staat, zo’n ruim drie jaar geleden, is de naam vaak aangepast. Ik vind het lastig om een pakkende naam te bedenken voor zoiets als een blog. En hier dan na verloop van tijd ook nog tevreden over te zijn. Want je mening veranderd, wanneer je eerst heel enthousiast bent over je creatieve gedachten, kan je hier later zomaar op uitgekeken zijn.

Aan alles wat we in ons bezit hebben, geven we een naam. Dit is om het herkenbaar te maken en het is ook wat eenvoudiger bij het communiceren. Wanner je het hebt met iemand over je nieuwe dinges, dan is de voortgang van het gesprek waarschijnlijk moeilijk. 'Oja, leuk hoor die dinges.. Wat is het?' 'Ja, een dinges, weet ik veel, men heeft er nooit een naam aan gegeven.' Dus net als bij een blog; 'Lees jij die blog ook?' 'Welke blog?' 'Ja die, de auteur heeft er nooit een naam aan gegeven, maar een leuke blog hoor..' Zo zal je dus nooit de faam bereiken die je graag zou willen, want er wordt zo geen identiteit aan gebonden en krijg je dus nooit herkenning.

De laatste naam van deze blog was LouLou's Blog. LouLou was het alter ego in mij, het mode meisje. Tenminste zo omschrijf ik haar nu, maar LouLou is samengesmolten met Laura (gewoon ik). Vroeger werd ik altijd Loulou genoemd, toen mode een steeds grotere positie in mijn hart plaatsnam, had ik het plan een eigen merk op te zetten. Dat zijn de dromen van een 13 jarige. Misschien niet alleen van een 13 jarige, die droom speelt zich nu nog steeds wel eens in mijn hoofd af, alleen heb ik ook ontdekt dat er ook andere beroepen in de mode te vinden zijn. Maar in ieder geval, ik ging op naailes, naaide eigen rokjes, jurkjes en heb meegedaan aan de Kunstbende, af en toe kreeg ik ook nog wel eens een opdrachtje om voor een vriendin een jurkje te maken. De rokjes en jurkjes konden natuurlijk niet zonder identiteit mijn naaiatelier (gewoon mijn slaapkamer hoor) verlaten, dus heb ik hier het label LouLou opgeplakt. Een tijdje later kwam ik tot de ontdekking dat LouLou helemaal niet zo origineel is en dat er al duizenden andere ook hun bedrijvigheden deden onder de naam LouLou. Dit is eigenlijk ook een van de redenen dat ik het een beetje opgegeven heb. En ja, omdat ik dus weer is uitgekeken was op mijn eerst zo leuke idee.

Dus moest ik van mijzelf deze blog ook een andere naam geven, aangezien het ook een ander soort blog is. En nu, nu heet het Hersenspinsels. Het is afwachten hoe lang deze titel het vol gaat houden, wie weet heet het volgende maand ‘Losse Vingers’ (en dan op het schrijf/typ vlak dan hea, niet vunzig natuurlijk).

Voor de duidelijkheid, hersenspinsels zijn fantasieën, waandenkbeelden en fantomen. Die heb ik veel, ik fantaseer graag en veel. En borduur ook vaak verder in mijn hoofd als er een idee zich ontpopt.

En omdat deze blog een beetje een archief gaat worden van die gedachtes, fantasieën en verzinsels, vond ik hersenspinsels wel toepasselijk.